Γίνε κι εσύ αδιάφορος.

Σε έναν στενό δρόμο που πολλές φορές ακολουθώ για να επιστρέψω στο διαμέρισμά μου, μετά από κάποια έξοδο, υπάρχει μια όμορφη και, κάπως παλιά, μονοκατοικία. Τις πρώτες μέρες που βρήκα και νοίκιασα το διαμέρισμά μου, ο καιρός ήταν ακόμα σχετικά ζεστός και οι άνθρωποι κάθονταν ακόμα στις αυλές και τα μπαλκόνια τους για να απολαύσουν τον καφέ τους, να συζητήσουν με τους δικούς τους ή, απλά, να κόψουν κίνηση στο δρόμο.

Καθώς έκανα την πρώτη μου βόλτα στη γειτονιά, για να τσεκάρω στάσεις λεωφωρείων, κοντινά super markets και λοιπά σχετικά, έτυχε να περάσω από τον συγκεκριμένο δρόμο. Σε κάποιο σημείο του, είδα μια παρέα παιδιών να κοιτάζει προς ένα συγκεκριμένο σπίτι (το υποφαινόμενο), χασκογελώντας και σχολιάζοντας. Συνέχισα να προχωρώ, αδιάφορος. Καθώς πλησίασα κοντύτερα, σε ένα σημείο όπου στο οπτικό μου πεδίο συμπεριλαμβανόταν και η αυλή του σπιτιού αυτού, πρόσεξα ένα παιδί που είχε τα κλασσικά σημάδια μογγολισμού.

Ωραία φάση πρέπει να ήταν για τα παιδιά το να γελούσαν με ένα κάπως περισσότερο ίδιαίτερο συνομήλικό τους. Κι εμείς το κάναμε παλιότερα, δε θυμάμαι άλλωστε κάποιον άνθρωπο που να μας κρατούσε μια στάση για τα ΑΜΕΑ διαφορετική από τις δύο κλασσικές, της λύπησης ή της απαξίωσης, μήπως και ακολουθήσουμε το παράδειγμά του. Το παιδάκι από την άλλη θα είχε σίγουρα μια ανάγκη για επικοινωνία, όχι όμως με κάποιο άλλο που του γελούσε ηλίθια για το χαρακτηριστικό του ή το κορόιδευε δυνατά.

Δεν ξέρω το αν έχει προσέξει κανείς μας πως αυτοί οι άνθρωποι πολλές φορές δείχνουν να έχουν μια πλήρη γνώση του χώρου και των συμβάντων γύρω τους. Κάτι τέτοιο πρόσεξα στην έκφραση του παιδιού. Σχεδόν μηχανικά και κάπως αμήχανα, γύρισα προς τα παιδιά...

"Δεν το διαλύετε λέω 'γω, να μείνει και το άλλο το παιδί για λίγο ήσυχο;"
(Σε πολύ ήρεμο τόνο, μην ανησυχείτε...)

Οκ, έφυγαν γι' αλλού τα παιδιά. Συνέχισα κι εγώ το δρόμο μου, καθώς σκεφτόμουν το τι στον πούτσο να είχαν περάσει στα υπό διαμόρφωση μυαλά των παιδιών αυτοί οι γονείς, σχετικά με τη διαφορετικότητα που τυχαίνει να έχουν κάποια άλλα, αν τυχόν τους είπαν ποτέ κάτι, βέβαια. Σκεφτόμουν επίσης το τι μπορεί να παίζει και με το παιδί εκείνο. Καθώς το σημείο ήταν κοντά σε μια στάση λεωφορείου και τύχαινε να περνάω ακριβώς από εκεί για τα εβδομαδιαία ψώνια στο super market, είχα την ευκαιρία να δω ότι είχε ανθρώπους κοντά του.



Έχουν περάσει 2 χρόνια από τότε και σίγουρα η ανάμνηση του περιστατικού έχει χάσει αρκετή από τη δυναμική της. Το πως το θυμήθηκα είναι άλλο θέμα.

Στερημένοι καταστροφείς υπολήψεων [ξέσπασμα "με το γάντι"]...

...Και το λοιπόν, συμπέρανα (ξανά) το ότι οι ερωτικές προτιμήσεις και τα σεξουαλικά τερτίπια κάποιου (ΚΑΘΑΡΑ ιδιωτικά θέματα) δε μπορούν να μείνουν κρυφά. Ιδίως αν τυγχάνει είναι διάσημος. Εφημερίδες, blogs, παπαροπεριοδικά του πέους είναι αφιερωμένα σε αυτό τον σκοπό. Ρεπόρτερς που ανάθεμά με αν έχουν κάνει ποτέ κάτι το ουσιώδες στη ζωή τους και μια μεγάλη μάζα ξεπετσωμένων εγκεφάλων και στερημένων ανθρώπων που προασπίζονται την ιδιότητά τους, του "κουτσομπόλη/α" με περρίσιο καμάρι να τους τροφοδοτούν με νέο υλικό, γνήσιο αποκύημα της φαντασίας (και φαντασιώσεών) τους.

Η μόνη καύλα τους λοιπόν είναι το ξεκατίασμα. Εύκολη και ευχάριστη για τους ηλίθιους ασχολία, δε χρειάζεται ευφυϊα ή ανάγνωση επιστημονικών βιβλίων ή λογοτεχνίας (έχει δύσκολα νοήματα και λέξεις που δεν παίζει να καταλάβουν). Αν είναι (δήθεν) straight άτομα, θα είναι οι πρώτοι που θα πουν τον τάδε δηλωμένο gay "πουστάρα" μιλώντας δημόσια, αλλά θα τραβήξουν και μια μαλακία για πάρτυ του στα κρυφά.

Γαμιέστε ξερά πουτανοσπέρματα...

Όχι, δε νιώθω καθόλου άσχημα για τη χολή που βγάζω με την πάρτυ τους, τόσο εδώ, όσο σε μερικές συζητήσεις που έχω κάνει με άλλους για την πάρτυ τους, γιατί δεν κάνουν κάτι το, ούτε καν φαινομενικά, αθώο, αλλά ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ανθρώπους! Παρεπιπτόντως, δεν έχω κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα με τον σχολιασμό των δημόσιων ενεργειών άλλων ατόμων (αρκεί να μην το τραβήξουν οι "σχολιαστές" κιόλας), αλλά με τα φανταστικά αρρωστημένα σενάρια που σκέφτονται και τη μανία τους στο να ηδονιστούν μαθαίνοντας όλο και περισσότερα για την ερωτική ζωή διάσημων και άσημων, ένας εγκλεισμός σε ψυχιατρείο σίγουρα θα έκανε την κοινωνία καλύτερη.

Αυτά...

Campaign about Parthenon Marbles repatriation.

Όχι σαν κίνηση εθνικοφροσύνης, αλλά σαν μια κατάθεση σεβασμού προς τη διάνοια των όσων συνέβαλαν στην δημιουργία του μεγαλειώδους μνημείου και της αρχαίας ελληνικής τέχνης γενικότερα, παρουσιάζω κι εγώ μέσα από το blog μου την κίνηση των μελών του "Keep on blogging" για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα.



--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Εκστρατεία υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα




Τα μέλη του Keep on Blogging σε μια προσπάθεια να στηρίξουν την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στο φυσικό τους χώρο αποφάσισαν να δράσουν όλοι μαζί ενωμένοι ανεβάζοντας την ίδια ημέρα Κυριακή 1 Νοεμβρίου το παρακάτω κείμενο:

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε επισκεφτεί ή θα επισκεφτούμε το νέο μουσείο Ακρόπολης.
Κάποιοι έχουμε επισκεφτεί και τα κομμάτια που είναι στο Βρετανικό Μουσείο.

Επειδή τα έργα τέχνης αξίζουν περισσότερο όταν είναι ολοκληρωμένα.
Επειδή τα κενά στις μετώπες του Παρθενώνα αποτελούν παραφωνία στο υπέροχο αυτό δημιούργημα.
Επειδή πλέον υπάρχει ζεστός και φιλόξενος χώρος που μπορεί να τα φιλοξενήσει.
Επειδή αυτός ο χώρος βρίσκεται σε αρμονία και άμεση οπτική επαφή με την ίδια την Ακρόπολη.
Επειδή ο αγώνας της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη και η προσδοκία όλων των Ελλήνων είναι καιρός να ευοδωθούν.

Για όλα αυτά λέμε ΝΑΙ στην επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα.




The members of Keep on Blogging , in an attempt to support the return of the Parthenon Marbles to their natural space, have decided to act together by posting on the same day, Sunday November 1st, the text below:

Most of us have already or will visit the New Acropolis Museum.
Some of us have also visited the pieces held at the British Museum.

Since works of art are more valuable when they are complete.
Since there now exists a warm and hospitable place to host the marbles.
Since it’s high time that Melina Mercouri’s battle and the expectations of all Greeks were realized.

We say YES to the return of the Parthenon Marbles to Greece.

Life dynamics, part 1.

The world isn't a place to stare at, but a place to live in. The innumerable stimuli that you feel from any interaction, include the meaning of personal advance.

Βραβείο!

Η miou πυγολαμπίδα και η πολύχρωμη MsColourfull μου έδωσαν αυτό το βραβείο:


Το βραβείο είναι εμφανισιακά πολύ ...χαζοχαρούμενο για τη δική μου αισθητική, αλλά περισσότερο μετράει η πρόθεση. Miou και MsColourfull σας ευχαριστώ πολύ πολύ! :-*

Και τώρα πρέπει να το απονείμω με τη σειρά μου σε 3*5 άτομα. Είναι οι: MsColourfull (ένα ακόμα δε σε χαλάει!), Patsiouri, Laplace, Skouliki, Άτη Σολέρτη, Μάνος, Luthien, Miou (ομοίως!), Alchemist και στους υπόλοιπους 6 "άγνωστους" bloggers που μπορούν να το πάρουν, αρκεί να αφήσουν comment για να το ξέρω.

Λόγω υποχρεώσεων θα αφήσω τα σχετικά comment από Δευτέρα.